Over Doe eens Wad

Wadden_mensen

Het was 2011. We vielen droog op het Rif, één van mijn lievelings-zandplaten op het Wad. Eindeloos en ieder keer weer anders, stroming die aan de ene kant van de plaat voorbij giert waardoor je er bij kniediep water al nauwelijks kunt blijven staan en aan de andere kant rustig stromen en tot stilstand komend.

Hierdoor is het Rif ook al sinds jaar en dag een plek waar de zee heel veel afval neer legt. Dit keer kwamen we een grote jerrycan tegen met chemische rotzooi er in. We stonden voor de keuze, meenemen of laten staan. Als we voor het laatste kozen wist ik dat er eerder of later een moment zou komen dat de inhoud er van in zee zou komen en dat we nu door hem mee te nemen dat konden voorkomen. Gelukkig waren we met z’n drieën.

Het was flink sjouwen en aangekomen in Lauwersoog in eerste instantie nog lastig om een plek te vinden waar we de jerrycan konden afgeven. Maar het gaf een ongelofelijk goed gevoel. Dat was de geboorte van “Doe eens Wad”.

In mijn voorstellingen was ik vaak bezig om mensen een bredere blik te geven om ze zo in beweging te brengen. Trainingen en coachingstrajecten gingen vaak over komen tot de essentie, gaan voor wat werkelijk van belang is. Alles met de hoop de wereld een beetje mooier te maken met gedreven mensen die hun hart volgen en mooie dingen op de wereld neer zetten. Hier, op het Wad, lag een kans om dit veel concreter en helderder vorm te geven.

Ik realiseerde mij dat we een land hebben vol met “adviseurs” en dat ik daar ook deel van uit maak. Dat er eindeloos veel plannen geschreven worden over hoe we het allemaal zouden moeten gaan doen. Dat het land op zijn kop staat als er bij Texel een potvis de verkeerde afslag neemt. Dat daar tot in de Tweede Kamer vragen over worden gesteld, plannen weer over worden geschreven etc. Terwijl duizenden soortgenoten van die potvis jaarlijks omkomen in de Plastic Soep, onze rotzooi die drijft ergens midden op de Stille Oceaan, buiten ons zichtveld en buiten de territoriale wateren en waar nog bar weinig aan gebeurt. Het is tijd om wat te doen.

Wat bijna geen mens tegenwoordig meer kan, kan de zee. De zee kan je laten zijn. Daarnaast zijn er door de natuur ongelofelijk veel mooie systemen bedacht waar wij als mensen nog heel veel van kunnen leren en die ons goed kunnen inspireren. Alleen al het systeem van eb en vloed, iedere dag weer een enorme waterverplaatsing onder invloed van de zon en de maan. Het gaat niet alleen maar heen en weer, er zit wel degelijk ontwikkeling in, iedere dag is het weer iets later hoog water. Dit alles gebeurd op een manier die goed is voor de wereld en niet uitputtend is zoals bijvoorbeeld onze huidige economische systemen.

Daarom is het Wad een prachtige plek om af en toe te zijn, te leren, troost te vinden, geluk, verwondering en inspiratie en iets van onze eigen rotzooi op te ruimen. Daarom, “Doe eens Wad”.

De financiële bijdragen voor de tochten maken het mogelijk dat ik mij ook buiten de tochten in kan zetten om in breder verband structureel iets te doen aan de Plastic Soep in de Waddenzee.