Waren alle dagen maar zo!


Door: Wil en Marjon

Met enige huivering stapten we op de parkeerplaats bij Het Booze Wijf uit de auto om vervolgens meteen de regenpakken aan te doen.
Wat een weer! Buien en windkracht 5. Of toch 6? Aan boord van de Raaf werden we gelukkig warm onthaald, gezellig in het vooronder met koffie, leuk gezelschap en uitleg van Nienke over de plannen van de dag. Motor aan en gaan.

Eenmaal door de sluizen kwamen de golven om de hoek kijken en werd het zeil gehesen.
Terwijl we voeren, had Nienke de boel goed in de hand en ze keek af en toe tevreden op de snelheidsmeter.
Dat was voor ons, nieuwelingen op een zeilschip en een tikkie zenuwachtig met dit weer, het teken dat alles goed ging. Wat was het enerverend!

“Er kan een beetje buiswater over de boeg komen”, had Nienke ons gewaarschuwd.

Nou, die waarschuwing was terecht! Neem dus écht een goed regenpak met capuchon, een warme trui en laarzen mee als Nienke daarvoor waarschuwt in haar mail, een paar dagen voor vertrek. Voor ons was het buiswater alleen maar reden om te schaterlachen, dus dat viel alles mee. Weet je weer dat je leeft.

De dagen van tevoren vond ik dat we het niet gingen treffen met het weer. Maar eenmaal op zee waren de luchten prachtig: De afwisseling van donkere buien, hoge witte wolken, opklaringen en schuimkoppen maakten een onwaarschijnlijk prachtig plaatje van het Wad. Het weer was wat mij betreft ineens perfect!

Terwijl het schip droogviel hebben we lekker geluncht in het vooronder, ook om een beetje warm te worden en op te drogen.
Er was gelegenheid voor een goed gesprek met Nienke en de anderen. Toen we op het Rif sprongen was het droog en zelfs zonnig.
Veel plastic hebben we niet gevonden, maar we mochten vanwege het broedseizoen ook niet te ver van de vloedlijn wijken.
Toch voel je bij elk stukje plastic, glas of touw dat je opraapt dat het een beetje helpt, en het maakt je ook bewust van de rommel die we als mensen achterlaten.
Een zeehond keek ons vanuit de golven nieuwsgierig en goedkeurend aan. Visdiefjes kwamen af en toe waarschuwen bij hun nesten weg te blijven.

De terugweg ging voorspoedig met een zonnetje en een lekker stevig windje mee. Blote voeten, capuchon omlaag. Na het aanleggen in de buitenhaven hebben we met zijn allen nog een lekker visje met huisgemaakte frietjes gegeten bij ’t Ailand.

Het was een prachtige dag. Kundige schipper met oog voor het welzijn van de gasten (“vinden jullie het nog leuk?”), fijne vaargenoten, prachtige zee, heerlijk eten. De herinnering aan deze ervaring tovert nog steeds een grijns op onze gezichten.

Waren alle dagen maar zo!